ไอติมตากแห้ง View my profile

Shall we dance

posted on 19 Jul 2015 10:43 by goinganywhere directory Fiction

……………

…………………………………………………………………………………………..

….

 

มีบางครั้งความทรงจำของเราก็ดูไม่ค่อยจะสะอาดนัก

เพราะแบบนี้คนเรามันก็เลยชอบหยิบขึ้นมาปัดฝุ่นเล่น

ฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย

ถ้ามันสะอาดแล้ว เหลือแค่เพียงความคิดถึงอย่างเดียวก็น่าจะดี

 

 

ตีสอง

หลังจากจัดเตรียมสิ่งต่างๆ ที่จะต้องใช้จ่ายในวันพรุ่งนี้แล้ว

ฉันก็ว่างพอที่จะทำอะไรง่ายๆ กิน

ยำสาหร่าย

ช็อกโกแลตร้อน

เครื่องเสียงติดผนังของมูจิ

เพลงที่นานมากแล้วถึงจะหยิบมาฟัง

 

คนเรานี่ก็แปลกดีนะ ชอบปักหมุดฝังความหลังอะไรบางอย่างไว้กับสิ่งของ

สิ่งของที่อาจจะพูดไม่ได้

แค่เพียงภาพลักษณ์ของช่วงเวลาที่ผ่านไปนานแล้ว

ก่อนที่จะหลงลืมไปในวันที่มีอะไรมากกว่ามาแทนที่

 

 

แค่ไฟดวงเดียวเหนือเคาน์เตอร์

เก้าอี้ที่ถูกยกลงมานั่งสักตัว

พื้นร้านที่ทำความสะอาดแล้ว

ฉันใช้เสี้ยววินาทีก่อนที่ซีดีจะหมุน

คิดถึงคำที่นานมาแล้วเคยมีความหมายสำหรับฉันมาก

คำที่เป็นความแทนตัวของเธอเพียงคนเดียวในโลกใบนี้ก่อนที่เธอจะหายไป

เสียงเพลงเริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

 

….

…………………………………………………………………………………..

……………………………………………..

……….

 

‘เอ้า ก้าวเท้าซ้ายถอยไปข้างหลัง หมุนตัวขวา ก้าวขวาไปด้านข้าง เท้าซ้ายตามมาชิด’

‘ยากจัง’

‘เธอไม่ชอบเต้นลีลาศหรอ’

‘ฉันจับจังหวะไม่เก่ง’

‘เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็จะสอบเต้นคู่ท่านี้อีกแล้วนะต้องเป็นสิ’

‘คิดแล้วเหนื่อยใจ’

‘ท่าก่อนเธอยังผ่านมาได้เลย’

‘ก็มันไม่ยากเท่าท่านี้นี่’

‘ท่านี้สนุกออก ได้จับมือคนอื่นด้วย ได้หมุนตัว แบบนี้’

(เขาจับฉันหมุนด้วยแรงของเขา)

‘หวา’

‘เป็นไงล่ะ สนุกไหม’

‘ไม่เลย’

 

 

 

 

‘ตกลงจะให้ฉันซ้อมช่วงเย็นด้วยสินะ’

‘นิดเดียวเอง’

‘มีใครไม่เป็นบ้างเนี่ย’

(เพื่อนอีก 3 คนยกมือ)

‘เอ็งด้วยหรือเนี่ย’

‘มาๆ เดี๋ยวจะเต้นให้ดูแบบแอโรบิกช้าๆ คอยดูนะ’

 

ฉันมองไปยังพื้นที่ในร้าน

มีเพียงโต๊ะที่เขยิบย้ายข้างไปอยู่ตามมุมห้องแล้ว

อยู่ๆ ก็คิดถึงคนๆ นี้ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของมือขวาของฉันตอนเต้นลีลาศ

พรสวรรค์ด้านการเต้นผลักให้ครูต้องมาดูแลการเต้นของฉัน

หุ่นยนต์ในร่างของหญิงสาว

เขยิบตัวเก้ๆ กังๆ

นอกจากมีความฝันเรื่องนั้นเรื่องนี้แล้ว ฉันอาจจะไม่เก่งอะไรเลย

 

 

‘มีความมั่นใจหน่อยสิ’

‘หืม?’

‘มั่นใจสิ ว่าฉันจะพาเธอรอด แล้วก็เต้นไปกับฉัน’

‘มันไม่ได้ง่ายนี่แก’

‘เคยไปดูฉันแข่งเต้นลีลาศกับไอซ์สเก็ตไหม’

‘ไม่เลย’

‘เสาร์นี้ฉันมีแข่งมาดูฉันสิ’

 

 

..

 

ฉันถอดรองเท้า

วางแก้วช็อกโกแลตร้อนไว้บนโต๊ะ

จรดเท้าซ้ายไปข้างหน้า สูดลมหายใจเข้าอย่างเบาบาง

เพลงในแผ่นซีดีกำลังจะจบเพลงที่ 2 ช่วงที่เสียงขาดหายไปนั้นฉันค่อยๆ นับจังหวะในใจ

 

‘โห’

‘แกดูดิ โคตรพริ้วเลย’

‘ไวมาก’

‘ผู้หญิงที่คู่ด้วยก็เก่งมาก’

 

ในฮอลล์การประกวด

ชายหนุ่มคนนั้นเปลี่ยนตัวเองไปเป็นสายลมในฤดูใบไม้ร่วง

 

‘มั่นใจในฉันสิ ฉันจะพาเธอรอด แล้วเต้นไปกับฉัน’

 

จังหวะที่ต่างฝ่ายต่างปล่อยมือกัน

ถึงจะปล่อยมือไป แต่เธอคนนั้นก็น่าจะยังเชื่อใจเขาอยู่ ว่าเขาจะกลับมาจับมือเธออีกครั้งแน่ๆ

 

..

ฉันคิดถึงการเต้นรำของเขา

แม้จะมีแค่เพียงฉันคนเดียวในร้านเล็กๆ แห่งนี้

แต่ฉันเชื่อใจเขาเสมอ

ว่าหากฉันยื่นมือออกไป เขาจะค่อยๆ ยื่นมือมาสัมผัสฉันอย่างเบามือ

ด้วยความหนาแน่นของความทรงจำ

เขายังคงเป็นคนๆ เดิมในวันนั้น

พวกเราสองคน หนึ่งตัวฉันกับเขาที่บางเบาค่อยๆ เริ่มต้นก้าวไปพร้อมกัน

 

..

 

‘อีกสี่วัน’

‘ทันสิ’

‘หืม มาแปลก ไฟแรงขึ้นมาแล้วหรือไง’

‘ก็เห็นลีลาแชมป์เมื่อวันเสาร์แล้ว ก็รู้สึกอุ่นใจน่ะสิ’

‘เยี่ยมมาก ต้องแบบนี้ มั่นใจในตัวฉันนะ แล้วเต้นไปกับฉัน’

‘เออ ทำไมเธอเต้นเก่งจัง’

‘ก็คนที่บ้านฉันเป็นคนสายเต้นหมดเลยน่ะ พอเห็นทุกคนเต้นแล้วก็สนุกไปกับคนที่บ้านน่ะสิ’

‘แปลกดีเนอะ’

‘ไม่แปลกหรอก’

‘การสนุกกับเต้นทุกที่ที่ได้เต้นเป็นความฝันที่เป็นจริงแล้วของฉัน’

‘แล้วส่วนที่ยังไม่เป็นจริงล่ะ’

 

‘ไม่บอก’

‘โถ่’

‘ไม่อยากโอ้อวดน่ะ คอยให้กำลังใจฉันละกัน สักวันหนึ่งเธอจะรู้แหละ’

 

คืนนั้นฉันจดบันทึกลงไปตัวใหญ่ๆ สองหน้ากระดาษ

คำที่เป็นของเธอเพียงคนเดียวในโลกทุกๆ ครั้งที่คิดถึง

 

‘อยากรู้จักเธอมากพอที่จะได้ยินความฝันที่เป็นจริงแล้วกับความฝันที่ยังไม่เป็นจริงของเธอ’

 

ฉันนอนคว่ำหน้าไปกับหน้ากระดาษ

จังหวะของการก้าวเท้าที่เธอสอนฉันกึกก้องอยู่ในหัว

 

บันทึกไว้เป็นแผ่นเสียงแผ่นใหญ่ๆ ในตู้เก็บของภายในความทรงจำ

ฉันที่หยิบซีดีเพลงนั้นมาเปิดฟัง

ถึงจะเปิดไปจนถึงเพลงที่เท่าไหร่ ฉันก็ไม่ได้ยิน

ที่ได้ยินตอนนี้คือเสียงเพลงตอนสอบเท่านั้น

เพลงที่เธอค่อยๆ ยิ้มให้ฉัน

ก้าวเท้าไปพร้อมๆ กัน

หมุนตัว

จับมือ

 

‘Waltz นี่มันฟังดูเศร้านะ’

‘ยังไง’

‘ฉันเปิดดิคหาความหมายดูน่ะ ก็เจอความหมายเศร้าๆ แบบ Waltz off with’

‘ที่แปลว่า หนีไป จากไปโดยไม่ได้รับอนุญาตอะไรประมาณนั้นสินะ’

‘จริงๆ แล้วฉันก็หนีอยู่นะ’

‘ยังไงหรอ’

‘หนีจากความสนุกจากมันน่ะ’

‘หืม?’

‘ลองคิดถึงโลกที่เรายังไม่เข้าใจความหมายสิ’

‘เช่น เราเก่งอะไรกันแน่ หรือเราชอบอันนี้จริงๆ หรือเปล่าประมาณนั้น’

‘หรือเธอจะไม่ชอบเต้น’

‘ไม่แน่ใจเหมือนกัน’

‘แต่พอรู้ตัว บนพื้นน้ำแข็งหรือไม่ก็บนพื้นที่กำลังเต้นอยู่ ตอนนั้นก็เผลอสนุกกับมันไปแล้ว’

‘รู้ไหม ตอนอยู่คนเดียวในห้อง’

‘ฉันจะปิดไฟ’

‘ยืนอยู่บนพื้นโล่งๆ’

‘คิดถึงใครบางคนที่เป็นคู่เต้นรำของฉัน’

‘แล้วก็เต้นไป’

‘เต้นรำในความมืดจนกว่าจะมีแสงสว่างอะไรบางอย่างเข้ามาในความคิดแล้วถึงจะหยุด’

‘อะไรบางอย่างที่ว่าคือ…’

‘น่าจะเป็นความมั่นใจน่ะ’

‘แปลกดีเหมือนกัน ที่ให้ความมั่นใจกับคู่เต้นคนอื่นมาได้ตลอด’

 

 

ภาพของชายคนหนึ่งกำลังเต้นรำในความมืดมิด

 

‘แต่กับตัวเอง ฉันไม่มั่นใจอะไรเลยว่า ความฝันที่ยังไม่เป็นจริงคืออะไร’

‘แต่พอรู้สึกตัวแบบนั้น ลืมตาแล้วมองออกไป’

‘หยุดเต้น’

‘ยิ้มให้กับตัวเองในกระจก แล้วทุกๆ คืนก็จะนอนหลับสบาย’

 

 

 

ฉันยื่นมือไปหาเธอ

เธอที่หมุนตัวออกไปจนห่างไกล

ห่างไกลจนกระทั่งความมืดมิดบดบังตัวเขา

 

ฉันที่กำลังร่ายรำอยู่เพียงลำพัง

แล้วทันใดม่านของการแสดงก็ถูกเปิดออก

 

ชายคนนั้นยืนอยู่บนเวทีที่เต็มไปด้วยสายตาจับจ้อง

เวทีที่เล็กกว่าท้องทะเลใดใดบนโลกใบนี้

เขากระโดด

 

หมุนตัว

โลกใบนี้พาเขากลับมาด้วยแสงไฟสปอตไลท์

เสียงปรบมือ

และพื้นที่เรียบๆ อบอุ่นๆ ที่เขายืนอยู่

 

‘เต้นกับฉันอีกครั้งได้ไหมก่อนไป’

‘ถึงเวลาเธอให้ความมั่นใจกับฉันบ้างสินะ’

‘ได้หรือเปล่าล่ะ’

 

เสียงเพลงบนซีดีเล่นวนซ้ำเป็นรอบที่สองแล้ว

แต่ฉันยังคงเต้นรำกับคนในความทรงจำของตัวเองอยู่

เฉกเช่นกับเขาคนนั้น ที่หลังจากสิ้นเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ นิ่งลงบนฟลอร์แล้ว

เสียงตบมือดังกึกก้อง

 

 

‘ถ้ากลับมาคราวหน้าจะเล่าให้ฟัง’

‘หืม?’

‘ความฝันที่เป็นจริงแล้วกับฝันที่ยังไม่เป็นจริงในตอนนี้ไง’

 

ฉันยิ้ม

และยังคงหมุนตัวเต้นต่อไปแต่เพียงลำพัง

 

เขายิ้ม

ผายมือไปข้างหน้า

เสียงเพลงต่อไปก็บรรเลงขึ้น

 

….

,…………..

 

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!

#2 By Human on 2015-07-26 14:31

เผลอยิ้ม.. แล้วเพลงต่อไปก็บรรเลงขึ้น 

#1 By frozend on 2015-07-20 22:56